عبدالله فرادی 

از خوشنویسان بنام خط نستعلیق و استادان پیش‌کسوت انجمن خوشنویسان ایران است.

عبدالله فرادی در سال ۱۳۰۶ در خانواده‌ای اهل دانش و فرهنگ متولد گردید. نام پدرش محمد بود که فردی اهل رقم و قلم بوده‌است و توصیه‌اش به فرزندان این بود که خط را به قاعده و خوش بنویسند.

عبدالله فرادی پس از پایان یافتن تحصیلات مقدماتی و متوسطه، وارد دانشکده معقول و منقول (الهیات و معارف اسلامی) شد و پس از آن به دانشکده حقوق رفت و همزمان نیز زبان و ادبیات فارسیرا نیز ادامه داد. وی بعد از اخذ لیسانس، به سوربن رفته و به تحصیل در رشته زبان و ادبیات فرانسه مشغول گردید. فرادی در کنار تحصیل هنر به خوشنویسی نیز علاقمند گردید و این هنر را تا سرحد کمال نزد اساتید بزرگ زمان خود فرا گرفت.

فرادی خوشنویسی را از سنین کودکی و از کلاس چهارم ابتدایی شروع کرد و تعلیم خط را ابتدا نزد غلامرضا خوشنویس آغاز کرد و بعدها از عماد طاهری ملقب به«عمادالشریعه» سرمشق گرفت. او خوشنویسی را در محضر علی مخصوص، فرزند خلف میرزا حسین‌خان مستوفی معروف به کاتب خاقان، علی آقاحسینی و علی اکبر خان کاوه دنبال کرد اما این برای او کافی نبود به همین خاطر در سال ۱۳۲۳ نزد سید حسن میرخانی ملقب به «سراج الکتاب» رفت و تا واپسین روزهای زندگی استاد، از تعالیم او استفاده کرد.

عبدالله فرادی دارای مشاغل حقوقی بود و شغل «مستشاری دیوان کیفر» داشت. او در اوایل انقلاب بازنشسته شد و پس از بازنشستگی از سمت‌های حقوقی، به تدریس نسخه‌شناسی دردانشگاه تهران، طراحی حروف در دانشگاه آزاد و البته تدریس در انجمن خوشنویسان ایران مشغول گردید و هنرمندان و خوشنویسان صاحب‌نامی را تربیت کرد.

عبدالله فرادی پس از عمری فعالیت فرهنگی و هنری، در هفتم مرداد ۱۳۷۵ هجری شمسی دار فانی را وداع گفت و در بهشت زهرا قطعه هنرمندان به خاک سپرده شد. سنگ قبر او به خط عباس اخوین نوشته شده است.

از عبدالله فرادی کتاب‌های خطی، قطعات، مرقعات و نوشته‌های زیادی موجود است. کتابت و خوشنویسی آثار زیر از او باقی است:

·         «داستان زال و رودابه»

·         «شرح نهج البلاغه»

·         «فرمان مالک اشتر»

·         «مراة العین»

·         «مرقع قند پارسی»

·         «مقدمه گنجینه هنر»

·         «مناجات حضرت امیر»

همچنین بسیاری از کتیبه‌های مساجد کشور به خط اوست.